ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးနှင့် ကြက်မွေးမြူထုတ်လုပ်ရေး

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ (Avian Influenza) ဆိုသည်မှာ ကြက်ငှက်များတွင် ဖြစ်ပွားသော အလွန်လျင်မြန်စွာ ကူးစက်လွယ်သည့် ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး Influenza A ဗိုင်းရပ်စ်များ (အထူးသဖြင့် H5 နှင့် H7 မျိုးကွဲများ) ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါကို နှစ်မျိုးခွဲခြားထားပါသည် 

1.  “သေဆုံးမှုနည်းပြီး  လက္ခဏာမထင်ရှားသော  အပျော့စား ကြက်တုပ်ကွေး (LPAI)” 

2. “သေဆုံးမှုမြင့်မားပြီး ပြင်းထန်သည့်ရောဂါလက္ခဏာများ တွေ့ရသည့် အပြင်းစား ကြက်တုပ်ကွေး (HPAI)” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

အပြင်းစားကြက်ငှက် တုပ်ကွေးရောဂါ (HPAI အထူးသဖြင့် H5N1 မျိုး) သည် သေဆုံးမှု ၉၀–၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ စီးပွားရေးဆုံးရှုံးမှု အလွန်ကြီးမားပါသည်။ လူသို့ ကူးစက်နိုင်သောရောဂါဖြစ်ပြီး ကူးစက်မှု နည်းပါးသော်လည်း ကူးစက်ပါက သေဆုံးမှု ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိရှိပါသည်။ 

ရောဂါကူးစက်ခြင်းမှာ ရောဂါရှိသော ငှက်များနှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခြင်း၊ ရောဂါဖြစ်ပွားသော တိရစ္ဆာန်/အညစ်အကြေးတို့နှင့်ထိတွေ့ထားသော အစာ၊ ရေ၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများနှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ ကြက်ဘဲအရှင်ဈေးများ  (Live Bird Markets) ၊ နေရာပြောင်းရွှေ့လေ့ရှိသော သဘာဝငှက်များ (Migratory wild bird) မှတစ်ဆင့် ကူးစက်ကြပါသည်။ မြင့်မားသော အပူချိန် (၇၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်) တွင် ရောဂါပိုး ပျက်စီးစေနိုင်ပါသည်။ သို့ပါသဖြင့် ကြက်သားနှင့်ကြက်ဥများကို အပြည့်အဝ ချက်ပြုတ်စားသုံးပါက အန္တရာယ်ကင်းပြီး လုံခြုံစိတ်ချရပါသည်။

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားမှု 

ကမ္ဘာ့တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေးအဖွဲ့မှ ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါသည် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် တိရစ္ဆာန်ရောဂါများအနက် အပြင်းထန်ဆုံး တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါသည်။   ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားမှုကြောင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများတွင် ကြက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းများမှ ကြက်သန်းပေါင်းများစွာဆုံးရှုံးခြင်း၊ နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်ရေးထိခိုက်ခြင်း၊ သဘာဝတောရိုင်းငှက်မျိုးစိတ်များလျော့နည်းခြင်းနှင့် ကြက်မွေးမြူရေး မတည်ငြိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။  လူတွင် ရောဂါကူးစက်ဖြစ်ပွားမှု အလွန်နည်းသော်လည်း ရောဂါကူးစက်လာပါက သေဆုံးနှုန်းသည် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ရှိပါသည်။ တိရစ္ဆာန်မှ လူသို့ကူးစက်နိုင်သော ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါပိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မှုကြောင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကပ်ရောဂါ အန္တရာယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါသည်။

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားခဲ့သောဒေသများမှာ အာရှဒေသ၊ ဥရောပဒေသ၊ အာဖရိကဒေသ၊ မြောက်အမေရိကဒေသနှင့် တောင်အမေရိကဒေသတို့ဖြစ်ပါသည်။ နွား၊ မြေခွေး ကဲ့သို့ နို့တိုက်တိရစ္ဆာန်များထံသို့ ကူးစက်မှုတွေ့ရှိလာခြင်းသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် သက်ရောက်မှုတိုးလာနေကြောင်း တွေ့ရပါသည်။ ကမ္ဘာ့တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေးအဖွဲ့မှ  တစ်ခုတည်းသောကျန်းမာရေးစနစ် (One Health) တွင်  တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေး၊ လူကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကျန်းမာရေးတို့ကို ပေါင်းစည်းပြီး စနစ်တကျ အလေးထားဆောင်ရွက်ရန် နှိုးဆော်လျက်ရှိပါသည်။ အဓိကဆောင်ရွက်ချက်များမှာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေး သတင်းပေးမှုစနစ် (World Animal Health Information System-WAHIS)  မှတစ်ဆင့် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီတင်ပြခြင်း၊ ကြက်နှင့်ဆောင်ခိုငှက်များအပြင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များတွင် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှု (Surveillance) ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ဇီဝလုံခြုံမှု (Biosecurity) နှင့် ကာကွယ်ဆေး အသုံးပြုမှုအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ ထုတ်ပြန်ပေးခြင်း၊ ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးမှု အရည်အသွေးမြှင့်တင်ရန် (OFFLU network) မှတစ်ဆင့် ပံ့ပိုးကူညီခြင်း၊ မလိုအပ်သောကုန် သွယ်ရေးကန့်သတ်ချက်များ လျှော့ချနိုင်ရန် ကုန်သွယ်ရေး စံနှုန်းများ သတ်မှတ်ပေးခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်လျှက်ရှိပါသည်။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် လူကျန်းမာရေးအတွက် အရေးကြီးအဆင့် မရောက်သေးသော်လည်း  အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မှု၊ မြန်ဆန်မှုနှင့် အချက်အလက်ဖော်ပြမှု ပြတ်သားမှန်ကန်မှု (Trans-parency) ရှိရန် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင်ဖြစ်ပွားမှု

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင် စတင် တွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။ အပြင်းစားကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ H5N1 clade 2.3.2.1c မျိုးကွဲများ တွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။ ၂၀၀၆ မှ၂၀၂၃ အတွင်း ကူးစက်လှိုင်း ၉ ကြိမ်ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသည်။  စစ်ကိုင်း၊ မန္တလေး၊ ရန်ကုန်၊ မွန်၊ ပဲခူး၊ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း၊ တနင်္သာရီ တိုင်းဒေသကြီးတို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသည်။  ရောဂါစူးစမ်းထောက်လှမ်းချက်များအရ ဘဲများတွင် H5 ရောဂါခုခံတုန့်ပြန်မှု ၁၆ ရာခိုင်နှုန်း တွေ့ရှိရပြီး၊ အပျော့စား ကြက်ငှက်တုပ်ကွေး ရောဂါလက္ခဏာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း တွေ့ရှိရပါသည်။  ရန်ကုန် ကြက်ဘဲအရှင်စျေးများတွင် ရောဂါပိုးများ  တွေ့ရှိရပါသည်။ ၂၀၂၄–၂၀၂၅ ခုနှစ် အတွင်း အပြင်းစား ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါကို  ဧရာဝတီ၊ ပဲခူး၊ မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်း ဒေသအတွင်းအချို့နေရာများတွင် တွေ့ရှိရပါ သည်။

ရောဂါကူးစက်ဖြစ်ပွားရခြင်းမှာ ကြက်ငှက်အရှင်နှင့် ဆောင်းခိုငှက်များနေရာရွှေ့ပြောင်းမှု၊ ဘဲများကို ကွင်းများတွင် လွတ်လပ်စွာမွေးမြူခြင်း၊ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ကြက်ငှက်ကုန်သွယ်မှု၊ နိုင်ငံအတွင်း ရောဂါစူးစမ်းထောက်လှမ်းမှုအား အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်နိုင်မှုတို့သည် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို ကာကွယ်တားဆီးနိုင်မှုအတွက် အားနည်းချက်များ ဖြစ်ပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရောဂါကာကွယ်ထိန်းချုပ်မှု ဆောင်ရွက်ခြင်း

မွေးမြူရေးနှင့်ကုသရေးဦးစီးဌာနမှ မြို့နယ် ၇၆ ခုအတွင်း အန္တရာယ်အခြေပြုစောင့်ကြည့် စစ်ဆေးခြင်း (Risk-based surveillance)၊ တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေး လုပ်သားများမှ ကျေးရွာအခြေပြု ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းစွမ်းရည်မြှင့်တင်ခြင်း စဉ်ဆက်မပြတ်မြှင့်တင်လျှက်ရှိပါသည်။ ကြက်ဘဲဈေးကွက်များ၊ ရောဂါဖြစ်ပွားနိုင်သောဒေသများနှင့် မွေးမြူရေးခြံများတွင် အန္တရာယ်အခြေပြု စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခြင်း (Risk-based surveillance) ဆောင်ရွက်လျှက်ရှိပါသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းများတွင် H5/H7 အတွက် PCR ဖြင့် မြန်ဆန်စွာစစ်ဆေးပါသည်။ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရောဂါကာကွယ်ထိန်းချုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းများတွင် ပူးပေါင်းပါဝင် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။  

ရောဂါဖြစ်ပွားသောခြံများမှ ကြက်ငှက်များကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားခြင်း (Stamping-out)၊ ကြက်ငှက်နှင့်ထွက်ကုန်များ ကူးသန်းသွားလာမှု ကန့်သတ်နယ်မြေ သတ်မှတ်ခြင်း၊ ကြက်ငှက်အသေများကို လုံခြုံစွာစွန့်ပစ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးနှင့်ပိုးသတ်ခြင်းအား စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ရောဂါ ဖြစ်ပွားပါက ချက်ချင်းဆောင်ရွက်ရမည့် အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များ၊ ကြက်ငှက်များ ရွှေ့ပြောင်းမှုထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ကာကွယ်ဆေးအသုံးပြုမှုဆိုင်ရာမူဝါဒချမှတ် ဆောင်ရွက်ခြင်း၊  တစ်ခုတည်းသော ကျန်းမာရေး (One Health) အတွက် တိရစ္ဆာန်နှင့် လူကျန်းမာရေး အဖွဲ့အစည်း များ ပူးပေါင်းခြင်း၊ လူသို့ ကူးစက်နိုင်မှု စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ မွေးမြူရေးသမားများသည် အရေးအကြီးဆုံးရှေ့တန်းကာကွယ်ရေးအင်အားအဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး အောက်ပါလုပ်ငန်းများဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ 

ဇီဝလုံခြုံရေးအတွက်သီးခြားထားရှိခြင်း (Isolation)၊ လုံခြုံသောမွေးမြူရေးခြံစနစ်အသုံးပြုခြင်း၊ သွားလာလှုပ်ရှားမှု ထိန်းချုပ်ခြင်း (Traffic Control) ၊ ခြံသို့လာရောက်သူကန့်သတ်ခြင်း၊ ခြံတွင်းဝင်ရောက်သောယာဉ်၊ ဖိနပ်နှင့်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများပိုးသတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေး (အစာခွက်၊ ရေခွက်၊ နေ့စဉ်သန့်ရှင်းခြင်းနှင့်အညစ်အကြေး စနစ်တကျ စွန့်ပစ်ခြင်း) စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ရပါမည်။  

မွေးမြူရေးသမားများသည် ထူးခြားသောကြက်သေဆုံးမှုကို ချက်ချင်းအကြောင်း ကြားရမည်၊ မကျန်းမာသော ကြက်ငှက်များကို ရောင်းချခြင်း မပြုရ၊ ရောဂါဖြစ်ပါက ချက်ချင်းဖယ်ရှားခြင်း (Stamping-out) လုပ်ငန်းများတွင် ပူးပေါင်းရမည်၊ ကာကွယ်ဆေး အသုံးပြုမှုဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များ လိုက်နာရမည်၊ မျှတသောထောက်ပံမှုစနစ်များဖော်ဆောင်ရမည်၊ မွေးမြူရေးဆိုင်ရာ အာမခံစနစ် ဖော်ထုတ်ရမည်၊ မွေးမြူရေးသမားများ၏ပူးပေါင်းမှုဆောင်ရွက်မှုနှင့် စောစီးစွာ သတင်းပေး အကြောင်းကြားမှုသည် ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို ထိန်းချုပ်မှုအတွက် အလွန် အရေးကြီးပါသည်။

စျေးကွက်အကြပ်အတည်းနှင့် စားသုံးမှု စီမံခန့်ခွဲခြင်း

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ HPAI ဖြစ်ပွားပါက မွေးမြူသူများသာမက ပြည်သူများကြားတွင် ထိခိုက်မှုများစွာရှိပါသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကြက်သားစားသုံးမှု ကျဆင်းခြင်းကာကွယ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဈေးနှုန်းမတည်ငြိမ်မှုကို ကြီးကြပ်ရန်နှင့် တရားမဝင်ရောင်းဝယ်မှုအန္တရာယ်ကိုကာကွယ် တားဆီးရန်လိုအပ်ပါသည်။ စျေးကွက်ဦးတည်သော စီးပွားရေးစနစ်အောက်တွင် ထုတ်လုပ်မှုနှင့် စားသုံးမှု နှစ်ဖက်စလုံးကို စနစ်တကျစီမံခန့်ခွဲရန် လိုအပ်ပါသည်။

ထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်ရေးအတွက် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို ၂၄ နာရီအတွင်း ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ သင်တင့်မျှတသောထောက်ပံမှု ဖော်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဇီဝလုံခြုံမှု (Biosecurity) မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ဆေးအသုံး ပြုမှုဆိုင်ရာညွှန်ကြားချက်ကို တိကျစွာ လိုက်နာ ရန်လိုအပ်ပါသည်။ ဇီဝလုံခြုံမှု (Biosecurity) မြင့်မားသော ခြံများကို(Compartmental) ဖော်ထုတ် စီမံခန့်ခွဲရန်လိုအပ်ပါသည်။  

စားသုံးသူ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရပါမည်။ သတင်းမှန်များကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ရှင်းလင်းတင်ပြရပါမည်။ ကောင်းမွန်စွာကျက်အောင်ချက်ပြုတ်ထားသော ကြက်သားသည် လုံခြုံမှုရှိကြောင်း ရှင်းလင်းပြောကြားရမည်။ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို ပွင်းလင်းမြင်သာစွာ ထုတ်ပြန်ရမည်။ လုံခြုံစိတ်ချရသောခြံများ (compartment) အတည်ပြုရမည်။ စျေးများ/စားသုံးသူများ ဝယ်ယူရာ နေရာများတွင်  သန့်ရှင်းရေးနှင့် ရောဂါကင်းရှင်းရေးစနစ်တကျဆောင်ရွက်ရမည်။  

စီးပွားရေးတည်ငြိမ်ရေးအတွက် မျိုးကြက်များရရှိရေး ဆောင်ရွက်ရမည်။ ကြက်မျိုးထုတ်ခြံများ စနစ်တကျ မျိုးထုတ်နိုင်ရေး ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဥဖောက်စက်သန့်ရှင်းရေးနှင့် ရောဂါကင်းရေး ဆောင်ရွက်ရမည်။ အစာစက်ရုံများအရည် အသွေးမှန်ပြီး သန့်ရှင်းသော အစာများ ထုတ်လုပ်နိုင်ရေး ကြီးကြပ်ရပါမည်။ ကြက်ဘဲ  အရှင်စျေးများ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်ရန် စီစစ်ကြပ်မတ်ရပါမည်။ ကြက်များပြန်လည်ဖြည့်တင်းမွေးမြူရန် အားပေးဆောင်ရွက်ရပါမည်။ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရောဂါ ကာကွယ်ထိန်းချုပ်မှုတွင် သက်ဆိုင်ရာဌာနများ၊ မွေးမြူသူများနှင့် ဒေသခံပြည်သူများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်။

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ ဖြစ်ပွားမှု ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်း

• အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မှုကို စနစ်တကျဆောင်ရွက်ပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ရပါမည်။ တစ်ခုတည်းသော ကျန်းမာ ရေးစနစ် (One Health) ခိုင်မာစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရပါမည်။

• ဓာတ်ခွဲခန်းစွမ်းရည် စဉ်ဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ရပါမည်။ ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကမ္ဘာ့တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေးအဖွဲ့၏ သတ်မှတ်ထားသော အခြေခံလိုအပ်ချက် ပြည့်မီရန်ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံတကာ ကုန်သွယ်မှု ဆောင်ရွက်ပါက သတ်မှတ်အဆင့်မီအောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ 

• ပြည်တွင်း အဓိကကျသော နေရာများတွင် စူးစမ်း‌ထောက်လှမ်းခြင်းနှင့်စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခြင်းကို တိုးချဲ့ဆောင်ရွက်ရပါမည်။ 

• အပျော့စား ကြက်ငှက်တုပ်ကွေး ရောဂါ (LPAI) သည် ဘဲများတွင် ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဆိုးရွားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု မရှိသော်လည်း ရောဂါပိုးကို အစဉ်သယ်ဆောင်ပြီး ကူးစက်စေနိုင်သဖြင့် ပြည်တွင်း ဘဲမွေးမြူမှု ကို စဉ်ဆက်မပြတ် ကြီးကြပ်ရပါမည်။ 

• ဇီဝလုံခြုံရေး (Biosecurity) စနစ်တကျဆောင်ရွက်သောခြံများ ဖြစ်အောင်ကြီးကြပ်ရပါမည်။ အာမခံစနစ်ပါဝင်သော ဇီဝလုံခြုံရေး စနစ်တည်ဆောက်သော မွေးမြူရေးခြံများ ဖြစ်ပေါ်လာရေး စည်းရုံးဆောင်ရွက်ရပါမည်။ 

• စည်းကမ်းနှင့်အညီ စနစ်ကျသောရန်ပုံငွေစနစ်ထူထောင်ပြီး ရောဂါဖြစ်ပွားမှုကာကွယ်ခြင်း၊ ပျက်စီး ဆုံးရှုံမှုအတွက်ထောက်ပံ့ခြင်း ဆောင်ရွက်ရပါမည်။ 

ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ (အပြင်းစား/အပျော့စား-HPAI/LPAI) သည် တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေး ပြဿနာသာမက စီးပွားရေး၊ ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးနှင့် အစားအစာ လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်ပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ စျေးကွက်ဦးတည်သော စီးပွားရေးစနစ်အောက်တွင် ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် သက်ဆိုင်ဌာနနှင့် ဆက်စပ်အဖွဲ့အစည်းများ တိကျအားကောင်းသော ဦးဆောင်မှု ဖြင့်စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ရပါမည်။ မွေးမြူရေးသမားများက တာဝန်ယူမှုတာဝန်ခံမှု အပြည်အဝ ရှိရပါမည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ရှင်းလင်းတင်ပြမှု စနစ်တကျဆောင်ရွက်ရပါမည်။ ဈေးကွက်တည် ငြိမ်ရေးအတွက် သက်ဆိုင်ရာဌာနများ အဖွဲ့အစည်းများစနစ်တကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရပါမည်။ ဒေသတွင်းပြည်သူများ၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ဌာနများစည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် ရောဂါထိန်းချုပ်မှု၊ ဈေးကွက်ကြီးကြပ်မှု၊ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ပြန်လည် ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များ ဟန်ချက်ညီပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ရပါမည်။ 

သို့ပါသဖြင့် သက်ဆိုင်ရာဌာန၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ မွေးမြူရေးသမားများနှင့် ပြည်သူများ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံသည် ကြက်ငှက်တုပ်ကွေးရောဂါ HPAI အန္တရာယ်ကို လျော့နည်းစေပြီး လယ်သမားများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ကာကွယ်ကာ ကြက်မွေးမြူထုတ်လုပ်ရေးနှင့်စားသုံးမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကြက်မွေးမြူရေးကဏ္ဍ၏ အနာဂတ်တည်တံ့ရေးကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း တင်ပြလိုက်ရပါသည်။

ရဲထွန်းဝင်း