စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးပညာနှင့် နိုင်ငံတကာစိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးတက္ကသိုလ်များ(အပိုင်း-၄၈)

ဩစတေးလျနှင့်မြန်မာနိုင်ငံ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးဘွဲ့ရလိုအပ်ချက်နှင့်မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှု  

(ယခင်အပတ်မှအဆက်)

Agricultural Graduates Requirement in Myanmar and some countries

နိုင်ငံတကာစိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေးကဏ္ဍတွင် ထိပ်တန်းရောက်နေသော သြစတေးလျနိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးဘွဲ့ရများ ရှားပါးမှုပြဿနာသည် နိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးလုပ်ငန်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော စိုက်ပျိုးရေးမွေးမြူရေးကဏ္ဍအတွက် လူသိများသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်နေပါသည်။ သုတေသီများ၊ လုပ်ငန်းအုပ်စုများနှင့် တက္ကသိုလ်များက ဤပြဿနာအတွက် ဖြစ်နိုင်သော အကြောင်းရင်းများစွာကို ဖော်ထုတ်ထားပါသည်။

အောက်ပါတို့သည် အဓိကအကြောင်းရင်းများဖြစ်ပါသည်-

(က) ဘွဲ့ရများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် နှစ်စဉ်ဘွဲ့ရ အရေအတွက်မှာ အလွန်ကွာဟနေခြင်း

အခြေခံအကျဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းလိုအပ်ချက်နှင့် စိုက်ပျိုး မွေးမြူရေး အထူးပြု တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရများအကြား ကြီးမားသော ကွာဟချက်ဖြစ် နေပါသည်။

ယခု ၂၀၂၅-၂၀၂၆ ခုနှစ်အထိ သြစတေးလျ တက္ကသိုလ်များမှ တစ်နှစ်လျှင် စိုက်ပျိုး မွေးမြူရေးဘွဲ့ရ ၈၀၀ မှ ၉၀၀ ခန့်သာ မွေးထုတ်ပေးနေပါသည်။ သို့သော် တစ်နိုင်ငံလုံး လိုအပ်ချက်အရ တစ်နှစ်လျှင် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးဘွဲ့ရ ၃,၀၀၀ မှ ၄,၀၀၀ ခန့် လိုအပ် လျက် ရှိနေပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်စဉ် ဘွဲ့ရ ၂,၀၀၀ ခန့် လိုအပ်ချက်၊ ကွာဟချက် ရှိနေပါသည်။

နောက်ထပ်ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုအရ စိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေးဘွဲ့ရတစ်ဦးအတွက် အလုပ်အကိုင် ခြောက်ခုခန့်ရှိနေပါသည်။ (Source - ABC News)။ ထို့ကြောင့် ပြဿနာမှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘွဲ့ရအလုံအလောက် မရှိခြင်း ဖြစ်နေပါသည်။

(ခ) မြို့ပြထွန်းကားလာမှုနှင့် ကျေးလက်ဒေသ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးမှ ကင်းကွာလာခြင်း

သြစတေးလျသည် မြန်ဆန်စွာအလွန်အမင်း မြို့ပြ အခြေပြုနိုင်ငံအဖြစ် ပြောင်းလဲ လာ နေပါသည်။ နှစ်စဉ် ကျေးလက်နေ လူအများစုသည် ဆစ်ဒနီ (Sydney)၊ မဲလ်ဘုန်း (Melbourne)၊ ဘရစ်စဘိန်း (Brisbane) ကဲ့သို့ မြို့ကြီးများတွင် နေထိုင်လာကြပါသည်။

ဤအခြေအနေကြောင့်ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူအများစုသည်လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး သို့မဟုတ် ကျေးလက်ဘဝနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိပါ။ စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးပညာကို အသက် မွေးဝမ်းကျောင်းရွေးချယ်စရာအဖြစ် မယူဆကြပါ။ မြို့ပြထွန်းကားလာမှုသည် လူငယ် များနှင့် စားနပ်ရိက္ခာထုတ်လုပ်မှုကြား ကင်းကွာမှုကို ဖန်တီးပေးနေသည်ဟု သုတေသီများက မှတ်ချက်ပြုထားပါသည်။

(ဂ) စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးအသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပညာကို နားလည်မှုလွဲသော ပုံရိပ်ဖြစ် နေခြင်း

နောက်ထပ် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးအသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပညာများနှင့်ပတ်သက်၍ အထင်အမြင်လွဲမှားနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းသား/သူ အများ စုက စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးဆိုသည်မှာ လယ်ယာလုပ်ခြင်းသက်သက်၊ လုပ်ခလစာနိမ့်သော လုပ်ငန်းများ၊ အလုပ်ကြမ်း အလုပ်များဟူ၍ ယူဆနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ 

သို့သော် ခေတ်မီစိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးကဏ္ဏများတွင် လယ်ယာသီးနှံပညာရှင် (Agronomist)၊ ဥယျာဉ်ခြံသီးနှံပညာရှင် (Horticulturist)၊ အပင်မျိုးရိုးဗီဇပညာရှင် (Plant Geneticist)၊ အပင်မျိုးမွေးမြူသူပညာရှင် (Plant Breeder)၊ မြေဆီလွှာသိပ္ပံ ပညာရှင် (Soil Scientist)၊  အပင်ကာကွယ်ရေးပညာရှင် (Plant Protection Specialist)၊ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး အချက်အလက်သိပ္ပံပညာရှင် (Agricultural data Scientist)၊ စိုက်ပျိုးရေးစီးပွားရေးမန်နေဂျာ (Agribusiness Manager)၊ စိုက်ပျိုးရေးဘောဂဗေဒ ပညာရှင် (Agricultural Economist)၊ အစားအစာသိပ္ပံပညာရှင်(Food Scientist)၊ စိုက်ပျိုးရေးအင်ဂျင်နီယာပညာရှင် (Agricultural Engineer)၊ တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေး သိပ္ပံပညာရှင် (Farm Animal Scientist) စသည့် အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများစွာ  ပါဝင်နေပါသည်။

ကျောင်းသား/သူအများစုသည် ဤအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများအကြောင်း အသေးစိတ် မသိသောကြောင့် တက္ကသိုလ်များတွင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးဘွဲ့များကို အထူးပြု ရွေးချယ်မှု နည်းပါးနေကြပါသည်။

(ဃ) အခြားလစာမြင့်မားသော လုပ်ငန်းများ၊ ပညာရပ်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေရခြင်း

သြစတေးလျလူငယ်အများစုသည် သတ္တုတူးဖော်ရေး၊ ဆေးပညာ၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ အင်ဂျင်နီယာ၊ သတင်းအချက်အလက်နည်းပညာကဲ့သို့ လုပ်ငန်းများတွင် အသက်မွေးဝမ်း ကျောင်းလုပ်ငန်းအနေနှင့် မကြာခဏ ရွေးချယ်ကြပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သတ္တုတူး ဖော်ရေးလုပ်ငန်းသည် အစပြု လစာ (Initial Pay) အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် ကျောင်း သား/သူများကို စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးပညာစိတ်ဝင်စားမှုမှ ဆွဲခေါ်သွားပါတော့သည်။ ဤယှဉ်ပြိုင်မှုသည် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး တက္ကသိုလ်၊ အထူးပြုဘာသာရပ်များ ကျောင်း အပ်နှံမှု(Registration in Agriculture Majors)ကို သိသိသာသာနည်းပါးသွားပါတော့ သည်။

(င) ယခင်နှစ်များက စိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေးပညာ စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးခဲ့ခြင်း

ကမ္ဘာကြီး၌ ၁၉၉၀ နှစ်များနှင့် ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်အစောပိုင်းတွင် စိုက်ပျိုးရေးကုန်စည် စျေးနှုန်းများ နိမ့်ကျခဲ့ပါသည်။ကမ္ဘာ့ဒေသအများအပြားတွင် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသည်။ ထိုအချိန်က စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးပညာရပ်ကို ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများ စိတ်ဝင်စားမှု သိသိသာသာ ကျဆင်းခဲ့ပါသည်။ တက္ကသိုလ်အချို့၏ စိုက် ပျိုးရေးအထူးပြု အစီအစဉ်များ ရပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းအပ်နှံမှု လျှော့ချခြင်း ခံခဲ့ ရပါသည်။ ဤသမိုင်းဝင်ကျဆင်းမှုသည် ဩစတေးလျနိုင်ငံတွင် ယနေ့အထိ နှစ်စဉ် စိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေးဘွဲ့ရအရေအတွက်ကို ထိခိုက်နေဆဲဖြစ်ပါသည်။

(စ) ခေတ်မီစိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးတွင် လျင်မြန်သော နည်းပညာပြောင်းလဲလာခြင်း

ခေတ်မီစိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးတွင် ယခုအခါ တိကျမှုရှိသော စိုက်ပျိုးရေး (Precision Agriculture)၊ အာရုံခံကိရိယာများနှင့် စက်ရုပ်များ (Remote Sensing and Robotics)၊ မောင်းသူမဲ့လေယာဉ်များ (Drones) နှင့် ဂြိုဟ်တုမြေပုံဆွဲခြင်း (GIS, RS)၊ ဉာဏ်ရည်တု (AI – Artificial Intelligence)၊ စိုက်ပျိုးရေးဒေတာခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု (Agricultural data Analysis) ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူများ လိုအပ်နေပါသည်။

ဤနည်းပညာများသည် အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်မှုများ လိုအပ်သော အလုပ် အကိုင်အသစ်များကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်များက ပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးရန် ကြိုးစား နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး ခေတ်မီကျွမ်းကျင်ဘွဲ့ရများအတွက် လိုအပ်ချက်သည် တက္ကသိုလ်များ ထုတ် လုပ်နိုင်သည်ထက် ပိုမိုများပြား လျင်မြန်လာနေပါသည်။

(ဆ) စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်အကိုင်အများစု၏ ကျေးလက်ဒေသတည်နေရာဖြစ်နေခြင်း

ဩစတေးလျနိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးအလုပ်အကိုင်အများအပြားသည် ဝဂ္ဂဝဂ္ဂ (Waga Waga)၊ တမ်ဝါ့သ် (Tamworth)၊ တူးဝူမ်ဘာ (Toowoomba) ကဲ့သို့ ပြည်နယ် မြို့ငယ်ကလေးများ သို့မဟုတ် ကျေးလက်ဒေသများ (Rural areas) တွင် တည်ရှိသည်။

ကျောင်းသား/သူအချို့သည် မြို့ကြီးများ (Large Cities) ၊ မြို့ပြနေထိုင်မှုပုံစံများ (Urban Lifestyle) ကို နှစ်သက်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ကျေးလက်ဒေသများသို့ ပြောင်းရွှေ့အလုပ်လုပ်ရန် လိုအပ်သော အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းများကို ရှောင်ရှားရန် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးပညာများကို မသင်ယူတော့ပါ။

(ဇ) အသက်ကြီး၊ အိုမင်းနေသော စိုက်ပျိုးရေးလုပ်သား၊ ဝန်ထမ်းအင်အားများနေခြင်း

လက်ရှိ ဩစတေးလျနိုင်ငံ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးတွင် လုပ်ကိုင်နေသော ကျွမ်းကျင် ပညာရှင် အများအပြားသည် အငြိမ်းစားယူရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လူငယ်များက စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးဘွဲ့များကို အနည်းငယ်သာ တက်ရောက်သောကြောင့်  အနာဂတ်တွင် ဤလုပ်ငန်းသည် အတွေ့အကြုံရင့် လုပ်သားများကို အစားထိုးရန် ရုန်းကန်နေရပါသည်။ ၎င်းသည် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးပညာရှင်များ ရေရှည်ရှားပါးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။

စာရေးသူ၏အတွေး

၂၀၂၅-၂၆ ခုနှစ် ဩစတေးလျတက္ကသိုလ်များမှ ဘွဲ့ရ ၁၀၀ ဦးလျှင် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး၊သစ်တောဘွဲ့ရ သုညဒသမ ၇ ဦး(တစ်နည်းဘွဲ့ရကျောင်းသား ၁၀၀၀ လျှင် ၇ ဦး) မွေးထုတ်နေပါသည်။သို့သော်တစ်နှစ် စုစုပေါင်းဘွဲ့ရအရေအတွက်က မြန်မာနိုင်ငံထက်  ၂ဆလောက်များနေ၍ စိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေးဘွဲ့ရဦးရေ တစ်နှစ် ၈၀၀ - ၉၀၀ ဦးဘွဲ့ရ အရေ အတွက်ရှိပါသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှတ်ပုံတင်ထားသူ စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူ၊ သစ်တော၊ ပတ်ဝန်း ကျင် စုစုပေါင်း အထူးပြုကျောင်းသား (နိုင်ငံတကာကျောင်းသား/သူများ - International Students အပါအဝင်) ၇၀၀၀ ဦးခန့်တွင် ၂၀၀၀ ခန့်က ဘွဲ့လွန် (မဟာ သိပ္ပံနှင့်ပါရဂူ) ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများ (Post-graduate students) ဖြစ်၍ နိုင်ငံ၏ စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးသုတေသနလိုအပ်ချက်ကို နှစ်စဉ်ဖြည့်ဆည်း ပေးနေပါသည်။ စုစုပေါင်းလူဦးရေက ၂၇ သန်းခန့် မြန်မာနိုင်ငံလူဦးရေ၏ တစ်ဝက်ကျော်ခန့်ပဲရှိပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂပညာရေးနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ (UNESCO) မှ သုတေသန ပြုချက်အရ ဘွဲ့ရ ၁၀၀ ဦးလျှင် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး၊ သစ်တော ဘွဲ့ရ ၀ဒသမ၆ ဦး (တစ်နည်း ဘွဲ့ရကျောင်းသား ၁၀၀၀ လျှင် ၆ဦး၊ နောင် ၃-၄နှစ် မအူပင်စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး တက္ကသိုလ်မှမွေးထုတ်ပေးလျှင် ဘွဲ့ရ ၁၀၀၀ ဦးလျှင် စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး၊ သစ်တော ဘွဲ့ရ  ၇-၈ ဦး ခန့်မှန်း) ရရှိပါလိမ့်မည်။ နှိုင်းယှဉ်ပြခြင်းပါ။

ထိုအချိန်တွင် ဘွဲ့ရ ၁၀၀၀ ဦးလျှင် မလေးရှားက စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေးဘွဲ့ရ ၁၉ ဦး၊ ဖိလစ်ပိုင်က ၂၂ ဦး၊ လာအိုက ၅၉ ဦး၊ ဗီယက်နန်က ၆၂ ဦး (မြန်မာနိုင်ငံထက် ၅-၁၀ဆ အထိ များပြားစွာ) အထိရှိနေသည်ကိုတွေ့ရပါလိမ့်မည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဘွဲ့ရ ၁၀၀ ဦးလျှင် ၄၅ ဦးက ရိုးရိုးဝိဇ္ဇာ၊ ၂၄ ဦးခန့်က ရိုးရိုးသိပ္ပံဘွဲ့ရ တွေ မွေးထုတ်ပေးနေသည်ကို ပူးတွဲပါဇယားတွင် တွေ့ရှိပါလိမ့်မည်၊ 

ဝေးလံခေါင်ဖျား တိုင်းရင်းသားများရှိရာ ပြည်နယ်နှင့်တိုင်းများတွင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး ပညာသင်မဟာဌာန/အထူးပြုကျောင်းကြီး (Faculty/ School of Agriculture ဩစတေးလျ နိုင်ငံတွင် ပြည်နယ်/တိုင်း၌ ရှိပါသည်)။ ပြည်နယ် စိုက်ပျိုး၊မွေးမြူရေး တက္ကသိုလ်များ (State Agri-cultural University အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ပြည်နယ်/တိုင်း၌ရှိပါသည်။) မဖွင့်လှစ်နိုင်သေးပါ။ စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေးအခြေပြု ဩစတေးလျနိုင်ငံကဲ့သို့ စိုက်ပျိုး၊ မွေးမြူရေး အခြေပြု မြန်မာနိုင်ငံရှိ ပြည်နယ်/တိုင်းဒေသကြီးတစ်ခုရှိ ဘက်စုံသင် တက္ကသိုလ်တစ်ကျောင်း (Comprehensive University) လျှင် တစ်နှစ် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး ဘွဲ့ကြိုသင်တန်း ၅၀ ဦးခန့် ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်ပါက ကောင်းပါမည်လားဟု အတွေးဝင်နေမိပါသည်။

 ဒေါက်တာမျိုးကြွယ်

(ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်)